Warto przeczytać
ECOMER produkt leczniczy OTC
Postać: kapsułki miękkie, 120 sztuk
CHPL

Odporność ważniejsza od pokonywania zakrętów…
Ważny sojusznik w walce z infekcjami.
Dr Tadeusz Frankiewicz

„Każdego dnia pił także kubek oleju z wątroby rekina z wielkiej beczki w chacie, gdzie wielu rybaków przechowywało swój sprzęt. Był on dostępny dla wszystkich rybaków, którzy mieli na niego ochotę, ale większość nienawidziła jego smaku. W sumie nie było nic gorszego od wstawania w godzinach, o których oni wstawali, a był on przecież bardzo dobry na przeziębienie, grypę oraz choroby oczu.”

Ernest Hemingway, „Stary człowiek i morze.”

 

W ostatnich latach obserwuje się coraz większe zainteresowanie produktami, których składniki są izolowane z oleju wątroby ryb. Szczególne miejsce pośród tych substancji zajmują alkiloglicerole, które są izolowane z oleju wątroby rekinów z rodzin Somniosidae, Squalidae, Centrophoridae, Etmopteridae, Cetorhinidae. Tak naprawdę olej pozyskiwany jest z różnych ryb chrzęstnoszkieletowych, żyjących w zimnych wodach oceanu w rejonie arktycznym. Cechą charakterystyczną tych ryb jest to, że ich wątroba osiąga jedną trzecią masy całego organizmu. Inną wyróżniającą cechą tych zwierząt jest długowieczność. Osobniki należące do rodziny Somniosidae dożywają średnio ponad dwustu lat osiągając dojrzałość płciową w wieku ok 150 lat (!), a wiek najstarszego odłowionego osobnika  szacowano na ponad 300 lat. Wydaje się, że właśnie wysoka zawartość alkilogliceroli w organizmach tych zwierząt jest jednym z istotnych czynników odpowiedzialnych za ich niespotykaną długowieczność, której w oczywisty sposób musi towarzyszyć duża odporność na wszelkie schorzenia. Narażenie bowiem na wszelkiego rodzaju choroby w tak długiej skali czasu ich życia jest olbrzymie.

Alkiloglicerole są używane w tradycyjnej medycynie ludowej w północnej Europie, głównie w Norwegii a także w Japonii od ponad 100 lat jako środek wzmacniający odporność i leczniczy w infekcjach. Używano go także w chorobach nowotworowych i w leczeniu trudno gojących się ran.

Z chemicznego punktu widzenia alkiloglicerole zaliczają się do lipidów. Ich cząsteczka zbudowana jest z alkoholu wielowęglowodorowego połączonego z glicerolem za pomocą wiązania eterowego. Aktywnie biologicznie alkiloglicerole, odmiennie więc od zwykłych tłuszczów, w których kwasy tłuszczowe łącza się z glicerolem poprzez wiązanie estrowe. To właśnie wiązanie eterowe przesądza o ich szczególnych właściwościach. Substancją aktywną biologicznie dominującą w preparatach pochodzących z wątroby rekina są związki 1-O-alkilogliceroli. U ssaków część 1-O-alkilogliceroli dostarczanych wraz z pokarmem jest wchłaniana bezpośrednio do krwiobiegu bez enzymatycznego rozszczepienia w przewodzie pokarmowym. W takiej właśnie postaci są one wbudowywane w fosfolipidy błon komórkowych większości komórek. Swoje miejsce w nowoczesnej medycynie alkiloglicerole zawdzięczają szwedzkiej lekarce i badaczce Astrid Brohult.  Astrid Brohult była onkologiem dziecięcym, zajmowała się głównie pacjentami z leukemią. Główną metoda walki z białaczką szpikową było wtedy napromieniowanie, mające zniszczyć komórki szpikowe. Jednym z głównych powikłań związanych z tą terapią było zahamowanie hemopoezy w stopniu zagrażającym życiu pacjentów. Pacjenci więc mieli często ciężką niedokrwistość połączoną z leukopenią. Poszukiwano więc sposobu stymulacji szpiku do produkcji krwinek. W wyniku wielu eksperymentów i prób po prawie 10 latach badań udało się zidentyfikować i wyizolować substancje wykazującą wyraźny efekt stymulujący na hemopoezę – substancją ta okazały się alkiloglicerole. Początkowo otrzymywano je ze szpiku cieląt, jednak znacznie bogatszym źródłem tych związków jest właśnie olej z wątroby rekinów. Głównymi składnikami oleju wykazującymi najwyższą aktywność biologiczną są związki zawierające alkohol chimylowy (1-O-Hexadecyl-sn-glicerol (16:0)), batylowy (1-O-Octadecyl-sn-glicerol (18:0)) i selachylowy (1-O-Octadecyl-sn-glicerol (18:1n-9)).

Główną hipotezą wyjaśniającą szereg aktywności biologicznych alkilogliceroli, zakłada, że maja one zdolność wbudowywania się do błon komórkowych, głównie ich fosfolipidowej składowej. Połączenie to może prowadzić do modyfikacji właściwości fizycznych błony komórkowej takich jak jej płynność i stan antyoksydacyjny a także do zmiany sygnalizacji komórkowej poprzez wpływ na aktywność fosfolipaz błonowych.  Alkiloglicerole mogą też być substratem do syntezy czynników ważnych w odpowiedzi zapalnej takich jak PAF (Platelet-activating factor – czynnik aktywujący płytki). PAF jest silnym aktywatorem i mediatorem pobudzającym wiele funkcji komórek leukocytarnych. PAF nie jest jedną substancją ale szeregiem zbliżonych do siebie grup substancji o różnej aktywności biologicznej. Wykazano, że suplementacja 1-O-alkiloglicerolami prowadzi do wzrostu w większym stopniu  wytwarzania aktywnych form PAF. Uważa się, że wpływ na syntezę i aktywność czynnika aktywującego płytki jest jednym z zasadniczych mechanizmów immunomodulujących alkilogliceroli. Inne mechanizmy przez które alkiloglicerole modyfikują metabolizm wewnątrzkomórkowy to wpływ na diacyloglicerol (DAG) i zmiany aktywności kanałów wapniowych. DAG jest jednym z głównych tzw. przekaźników II rzędu wpływającym na szereg procesów metabolicznych w tym na kinazę białkowa C, która z kolei poprzez mechanizm fosforylacji modyfikuje czynność wielu ważnych biologicznie białek. Alikologlicerole stymulują hemopoezę, ale także stymulują produkcję przeciwciał przez przekształcone limfocyty typu B – komórki plazmatyczne. Co ciekawe alkiloglicerole zwiększają również miano przeciwciał stymulowane szczepieniem. Nasilają też aktywność fagocytarną makrofagów oraz stymulują aktywność neutrofilów, wpływając zarówno na aktywność przeciwbakteryjną jak i przeciwwirusową poprzez pobudzający wpływ na limfocyty typu NK. Immunostymulacyjną aktywność alkilogliceroli pokazują również badania kliniczne. W 2011 roku opublikowano prace podsumowującą badania przeprowadzone we Włoszech w latach 2009-2010 w sezonie jesienno-zimowym o największej zachorowalności na infekcje wirusowe. Badanie obejmowało 112 pacjentów, których podzielono na 2 grupy. W jednej grupie pacjenci otrzymywali 200 mg alkilogliceroli w dwóch dawkach (52 pacjentów), natomiast pacjenci w drugiej grupie zostali zaszczepieni klasyczną szczepionka przeciwgrypową (60 pacjentów). Pacjenci w badanej grupie byli spokrewnieni, tak aby mieli zbliżoną ekspozycję na patogeny. W grupie przyjmującej alkiloglicerole 42 pacjentów (81 %) nie miało objawów grypy, natomiast 10 osób miało niewielkie objawy infekcji wirusowej, które ustąpiły w ciągu 2-3 dni. W grupie kontrolnej tylko 20 z 60 osób (33 %) nie miało objawów grypy. Pozostali pacjenci mieli infekcje wirusowe o różnym nasileniu, z czego 4 pacjentów miało komplikacje płucno-oskrzelowe, 2 wymagało hospitalizacji, a u 10 pacjentów objawy utrzymywały się powyżej 8 dni1. Wyniki te wskazują że preparaty z alkiloglicerolami efektywnie stymulują układ odpornościowy przyczyniając się do znaczącego spadku zachorowalności na infekcje zarówno wirusowe jak i bakteryjne. Stosowanie alkilogliceroli obniża też prawdopodobieństwo groźnych powikłań około-infekcyjnych.

Jedynym produktem zawierającym alkiloglicerole na polskim rynku zarejestrowanym jako lek jest preparat Ecomer. Ecomer stosuje się w stanach obniżonej odporności na zakażenia bakteryjne i wirusowe a także w ostrych i przewlekłych chorobach infekcyjnych. Może być również stosowany pomocniczo w czasie radioterapii i chemioterapii choroby nowotworowej.

  1. Di T. Iannitti, S. Capone, B. Palmeri. A telephone interview to assess alkylglycerols effectiveness in preventing influenza-like symptoms in Modena, Emilia Romagna, Italy, in the season 2009-2010, Clin Ter 2011; 162(4):e115-118.

Nowotwory plagą naszych czasów. Czy można wspomagać leczenie podczas radio- i chemioterapii?

„Każdego dnia pił także kubek oleju z wątroby rekina z wielkiej beczki w chacie, gdzie wielu rybaków przechowywało swój sprzęt. Był on dostępny dla wszystkich rybaków, którzy mieli na niego ochotę, ale większość nienawidziła jego smaku. W sumie nie było nic gorszego od wstawania w godzinach, o których oni wstawali, a był on przecież bardzo dobry na przeziębienie, grypę oraz choroby oczu.”

Ernest Hemingway, „Stary człowiek i morze.”

 

Alkiloglicerole występujące w oleju z wątroby rekinów są stosowane od wielu dziesiątek lat. W latach 50-tych ubiegłego wieku szwedzcy naukowcy po wielu badaniach doszli do wniosku, że alkiloglicerole mogą mieć mają zastosowanie w leczeniu wielu chorób, w tym nowotworowych.

Prowadzone badania kliniczne, obserwacje potwierdziły, że:

  • Alkiloglicerole zwiększają skuteczność leczenia raka szyjki macicy1
  • Alkiloglicerole zmniejszają ilość poważnych powikłań radioterapii2

Alkiloglicerole to związki należące do eterów lipidowych, będące związkami glicerolu i alkoholi wielowęglowych o dużej aktywności biologicznej. Występują w szpiku kostnym i mleku karmiącej kobiety. Łatwo wbudowują się w błony komórkowe, a co niezwykle ciekawe z dużą łatwością wbudowują się w błony komórek nowotworowych, w których stwierdza się ich 100-krotnie większą ilość.

Opisano kilka mechanizmów, poprzez które alkiloglicerole mogą wywierać efekt przeciwnowotworowy. Alkiloglicerole aktywują makrofagi zwiększając zarówno ich aktywność fagocytarną jak i nasilając  wytwarzanie przez te komórki wolnych rodników nadtlenkowych. Oba te mechanizmy mogą powodować niszczenie komórek nowotworowych, prowadząc do ich cytolizy.  Wydaje się, że głównym mechanizm odpowiedzialnym za przeciwnowotworowy efekt alkilogliceroli jest hamowanie rozwoju nowych naczyń krwionośnych niezbędnych do wzrostu guzów nowotworowych. Ponadto alkiloglecorole mają zdolność wywoływania apoptozy, czyli programowanej śmierci komórek nowotworowych. Alkiloglicerole hamują również przekazywanie niektórych sygnałów z powierzchni komórki do jej wnętrza. Hamowane są m.in. sygnały sterujące namnażaniem się komórek nowotworowych.

Ecomer jest jedynym preparatem na polskim rynku posiadającym status leku, w składzie którego znajdziemy alkiloglicerole pochodzące z oleju z wątroby rekinów z rodzin Somniosidae, Squalidae, Centrophoridae, Etmopteridae, Cetorhinidae. W jednej kapsułce znajduje się 250 mg oleju z wątroby rekina. Zgodnie z oficjalnymi wskazaniami Ecomer stosuje się w:

  • W stanach obniżonej odporności za zakażenia bakteryjne i wirusowe
  • W ostrych i przewlekłych chorobach infekcyjnych
  • Pomocniczo w radio- i chemioterapii w przebiegu choroby nowotworowej.

Dr Tadeusz T. Frankiewicz

  1. Regression of tumor growth after administration of alkoxyglycerols, 1780 Brohult A. Brohult J., Brohult S. Acta ObstetGynecolScand. 57: 79-83
  2. Effect of alkxyglycerolson the frequency of injuries follow in-gradiation therapy for carcinoma of uterine cervix, 1979, Brohult A., Brohult J., Joelsson L., Acta ObstetGynecolScand, 58: 203

A może olej z wątroby rekina?

Oleje rybie zajmują czołowe miejsce wśród preparatów wzmacniających odporność, przyspieszających okres rekonwalescencji i niezmiennie skupiają mnóstwo entuzjastów. Nie każdy zna jednak różnicę między tranem a olejem z wątroby rekina. Bardzo często używamy tych określeń zamiennie. Warto jednak podkreślić, że w ścisłym znaczeniu określenie „tran” zarezerwowane jest wyłącznie dla oleju pozyskanego z wątroby ryb dorszowatych. Czemu tak istotna jest znajomość takiego podziału? Czym się różni się tran od oleju z wątroby rekina i co z tego wynika?

Dlaczego tran?

Tran (Oleum Jecoris Aselli) jest ciekłym tłuszczem otrzymywanym z wątroby ryb z rodziny dorszowatych. Olej ten jest przede wszystkim bogatym źródłem dobrze przyswajalnych kwasów omega-3, zaliczanych do grupy NNKT (niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych), a także witamin rozpuszczalnych w tłuszczach: A i D. Niektóre preparaty są także dodatkowo wzbogacone w witaminę E. Dostarczanie długołańcuchowych kwasów tłuszczowych omega-3, do których należą EPA (kwas eikozapentaenowy) i DHA (kwas dokozaheksaenowy) jest szczególnie ważne, gdyż nasz organizm nie potrafi ich syntetyzować samodzielnie w wystarczających ilościach. Tymczasem ich dobroczynny wpływ jest wielokierunkowy – kwasy te są niezbędnym składnikiem budulcowym i odgrywają rolę w profilaktyce wielu chorób cywilizacyjnych (nie tylko sercowo-naczyniowych). Warto podkreślić, że DHA występuje w fosfolipidach komórek nerwowych i odgrywa kluczową rolę w rozwoju układu nerwowego, zachodzącym podczas życia płodowego i we wczesnym dzieciństwie. Jest więc szczególnie istotny w przypadku małych dzieci i kobiet w ciąży. Najczęściej sięgamy jednak po tran w celu stymulacji odporności, a jego smak nie wzbudza już u nas takiej gęsiej skórki jak kiedyś. Do wyboru mamy bowiem różne, atrakcyjne wersje  – tran miętowy, cytrynowy, pomarańczowy, owocowy albo tran w neutralnych kapsułkach.

A może olej z wątroby rekina?

Dlaczego olej z wątroby rekina (Oleum Piscium) jest tak wyjątkowy, skoro zawartość dobroczynnych kwasów tłuszczowych omega-3 jest tu zdecydowanie niższa niż w tranie. Otóż jego biologiczna wartość wiąże się przede wszystkim z obecnością dwóch naturalnych immunomodulatorów – alkilogliceroli i skwalenu. Substancje te wpływają korzystnie na wiele parametrów (limfocyty, granulocyty i monocyty), które odpowiadają za uruchomienie mechanizmów obronnych naszego organizmu. Interesującym faktem jest występowanie alkilogliceroli w mleku matek karmiących, co zapewnia rozwijającemu się noworodkowi obronę immunologiczną. Wysoką zawartość skwalenu odnotowano natomiast w skórze, gruczołach łojowych oraz w wydzielanym przez nie sebum, które tworzy ochronną warstwę. Warto też dodać, że niektóre produkty z olejem z wątroby rekina zawierają również dodatkowo wyciąg z czosnku.

  • Największym skarbem tranu są kwasy tłuszczowe omega-3. W oleju z wątroby rekina, w ramach rekompensaty, mamy alkiloglicerole i skwalen.
  • Ponieważ na rynku występuje wiele różnych preparatów warto zwrócić uwagę na skład pod kątem zawartości wymienionych, najważniejszych składników w porcji produktu oraz na zalecane spożycie.
  • Źródła kwasów omega-3 nie powinny być stosowane u osób ze skazami krwotocznymi, stosującymi leki przeciwzakrzepowe lub w okresach okołozabiegowych. Efektem może być bowiem wydłużenie czasu krwawienia.
  • Ze względu na to, że tran zawiera witaminy rozpuszczalne w tłuszczach, nigdy nie należy stosować jednocześnie innych preparatów wielowitaminowych, gdyż praktycznie każdy z nich zawiera witaminy A i D.
  • Tran łatwo ulega utlenieniu i wpływowi ciepła, dlatego po pierwszym otwarciu butelki należy go przechowywać w lodówce.
  • Przyjmowanie tranu w czasie posiłków zmniejszy tzw. efekt „odbijania się”. Dzieciom oraz osobom dorosłym mającym trudności z połykaniem zawartość kapsułki można wycisnąć i podać z posiłkiem.
  • Dla uzyskania efektów konieczne jest regularne przyjmowanie tranu lub oleju z wątroby rekina przez okres co najmniej 3 miesięcy.
  • W przypadku małych dzieci, kobiet w ciąży lub karmiących piersią, a także osób z przewlekłymi chorobami wątroby stosowanie wszelkich preparatów powinno być konsultowane z lekarzem.